Prepared by Richard Newhauser, March 1, 1995.<P>
<H4>Tractatus IV: De avaritia</H4>
<UL>
<LI>Pars I: De his, que faciunt ad detestationem avaricie.
<UL>
<LI>Caput 1:  De ordine dicendorum in isto tractatu, et quod
natura dissuadet nobis vitium istud, et quodammodo est contra
naturam.
<LI>Caput 2:  De xii maledictionibus, quas facit Sacra Scriptura
avaris.
<LI>Caput 3:  De quattuor auctoritatibus Sacre Scripture, quibus
ostenditur magnitudo huius vitii.
<UL>
<LI>Ecclesiastici x, ubi dicitur: 'Avaro nihil est scelestius.'
<LI>Ecclesiastici x, ubi dicitur: 'Nihil iniquius est quam
pecuniam amare.  Hic enim animam suam venalem habet, quam
in vita sua proiecit intima sua.'
<LI>Ad Epheseos v, ubi dicitur, quod 'avaritia est idolorum
servitus.'
<LI>I Thimothei vi: 'Radix omnium malorum est cupiditas.'
</UL>
<LI>Caput 4:  Quod gravis infirmitas sit avaricia.
<UL>
<LI>Inter infirmitates spirituales ipsa est pessima vel una de
peioribus.
<LI>Duodecim sunt, ex quibus potest ostendi gravitas huius
infirmitatis.
<LI>Quare avarus divitiis non satietur.
</UL>
<LI>Caput 5:  De servitute avaricie.
<UL>
<LI>Avarus servus est divitiarum.
<LI>Quod avarus possideatur a divitiis.
<LI>Sex sunt, que faciunt ad miseriam illius servitutis, in qua
ponit avaritia.
</UL>
<LI>Caput 6:  Quod magnam vim habeat avaricia ad capiendum,
detinendum vel submergendum.
<UL>
<LI>Contra eam quasi nullum castrum potest tenere se, de        
quattuor causis.
<LI>Quod laquei avaritie tribus modis sint occulti.
<LI>Avaritia utitur muscipula ad capiendum incautos.
<LI>Quod nullum vitium fortius teneat hominem quam avaritia, de
tribus causis.
</UL>
<LI>Caput 7:  Quod avaricia sit exosa Deo, iniuriosa proximo,
nociva proprio subiecto.
<UL>
<LI>Potest ostendi ex testimoniis Sacre Scripture, quod Deus odit
avaros, vel iratus est eis.
<LI>De quadruplici stultitia avari.
<LI>Quod avaris Deus sit iratus.
<LI>Quattuor rationes sunt, quare Deus odit avaritiam.

<LI>De malis, que facit avaritia proximo, que multa sunt.
<LI>Quomodo avaritia noceat proprio subiecto.
<LI>Insania divitis avari potest multipliciter ostendi.
<LI>De multiplici stultitia avari.
<LI>Cetera mala, que facit avaritia subiecto suo.
<LI>De duobus aliis malis, que facit avaritia proprio subiecto.
</UL>
<LI>Caput 8:  De his, quibus Scriptura comparat avarum.
<LI>Caput 9:  De undecimis exemplis, que valent ad detestationem
avaricie.
</UL>
<LI>Pars II.  De speciebus avaricie.
<UL>
<LI>Caput 1:  De peccato usure.
<UL>
<LI>Testimonia Sanctarum Scripturarum.
<LI>b. Sex stultitie, quibus laborat usurarius.
<LI>c. Multiplex iniquitas sive iniustitia, que est in usurario.
<LI>d. De duodecim aliis, que faciunt ad detestationem usure.
<LI>De duabus speciebus usurarum.
<LI>De restitutionibus usurarum, et maxime de viii, in quibus
reprehensibiles sunt usurarii circa restitutiones faciendas.
<LI>De octo, que valent ad inducendum usurarium, ut restituat.
</UL>
<LI>Caput 2:  De rapina.
<UL>
<LI>Sex sunt, que deberent homines cohibere a peccato isto.
<LI>Raptores etiam in mundo isto multipliciter punientur a Deo.
</UL>
<LI>Caput 3:  De iniustis talliis.
<UL>
<LI>Peccati magnitudo.
<LI>Vilitas, que est in faciendo tallias.
<LI>Damnum, quod provenit inde eis, qui eas faciunt.
</UL>
<LI>Caput 4:  De fraudibus negociatorum.
<UL
<LI>Vendere, quanto charius possunt, et emere, quanto utilius
possunt.
<LI>In mercatoribus, in quibus non est parva culpa.
<LI>Periuria, in quibus similiter non parva culpa est, cum sint  

contra illud decalogi: 'Non assumes nomen Dei tui in vanum.'
<LI>Furta, que furta fiunt precipue per fraudes, quas faciunt
circa stateras et pondera et mensuras.
<LI>Vendere ad terminum, quod est species usure palliate.
<LI>Aliud ostendere et aliud vendere.
<LI>Verum celare.
<LI>Tenebrosa loca eligere vel aliter procurare, ut res venalis
appareat alterius modi quam sit.
</UL>
<LI>Caput 5:  De acceptione munerum.
<UL>
<LI>De decem malis, que proveniunt ex acceptione munerum.
<LI>De quinque, in quibus possunt reprehendi acceptores munerum,
etc.
<LI>De munerum diversitate.
</UL>
<LI>Caput 6:  De avaricia advocatorum.
<UL>
<LI>Officium advocationis secundum se non est malum.
<LI>De octo, que debent retrahere homines ab officio
advocationis.
</UL>
<LI>Caput 7:  De symonia ministrorum ecclesie.
<UL>
<LI>Octo sunt, que faciunt ad detestationem ipsius.
<LI>Divisiones, que pertinent ad symoniam.
</UL>
<LI>Caput 8:  De peccato edificantium Syon in sanguinibus.
<UL>
<LI>Tria sunt, que facere possunt ad detestationem huius peccati.
</UL>
<LI>Caput 9:  De peccato choritarum, quod maius est symonia.
<UL>
<LI>Tripliciter ostenditur, quod hoc peccatum sit detestabile.
<LI>Modus, quibus aliquis vocatur a Deo ad honorem.
</UL>
<LI>Caput 10:  De avaricia mercennariorum.
<UL>
<LI>Ad detestationem huius vitii.
<LI>Quare Deus in primitiva ecclesia noluit temporalia coniuncta
esse spiritualibus.
<LI>Mercennarii mali latrones sunt.
</UL>
<LI>Caput 11:  De septem signis avaricie, que apparent in
ecclesia Dei.
<UL>
<LI>Pluralitas beneficiorum.
<LI>Pluralitas missarum ab eadem persona in eadem die dictarum.
<LI>Pluralitas officiorum in eadem missa.
<LI>Multiplicatio altarium sine necessitate.
<LI>Conservatio fructuum in his, qui habent annuos redditus
sufficientes, quorum fatuitas multipliciter potest ostendi.
<LI>Promotio puerorum ad sacros ordines et ecclesiasticas       
dignitates (multiplici ratione cavendum esset ecclesie ab hoc
peccato).
<LI>Concursus ad loca, in quibus solet offerri.
</UL>
<LI>Caput 12: De peccato indigne conficiendi.
<UL>
<LI>De his, que pertinent ad dignitatem conficiendi.
<LI>Que faciunt ad detestationem indigne conficientium.
<LI>De peccato eorum, qui non curant communicare.
<LI>De peccato illorum, qui per mortale peccatum Deum a se
expellunt.
</UL>
<LI>Caput 13: De vitio proprietatis in religiosis.
<UL>
<LI>Ad detestationem possumus ponere xii exempla.
<LI>De duodecim stultitiis religiosi proprietarii.
<LI>De multiplici perversitate huius peccati proprietatis
religiosorum.
<LI>De multiplici malo, quod est in proprietario.
<LI>Quod religio maxime persequi debeat hoc vitium.
</UL>
<LI>Caput 14: De avaricia scientie.
<UL>
<LI>Valde detestabilis sit avaritia ista.
<LI>De predicatoribus sibi solum vivere eligentibus.
</UL>
<LI>Caput 15: De peccato lusorum.
<UL>
<LI>Quinque, que possunt facere ad detestationem huius peccati.
<LI>De his, qui se lusoribus immiscent, et qui eis necessaria
locant, et in quorum domibus luditur.
</UL>
</UL>
<LI>Pars III: De his, que dant occasionem huic vitio.
<UL>
<LI>1. Familiaritas cupidorum et avarorum.
<LI>2. Consideratio divitiarum.
<LI>3. Homo attendit in divitiis illa solum, per que possunt
videri pretiose.
<LI>4. Amor mundane glorie.
<LI>5. Amor filiorum.
<LI>6. Homo sibi longam vitam promittit.
</UL>
<LI>Pars IV:  De octo remediis contra avariciam.
<UL>
<LI>1. Mortis consideratio.
<LI>2. Consideratio dominice paupertatis.
<LI>3. Consideratio periculi, in quo sumus.
<LI>4. Consideratio miserie, que annexa est delitiis.
<LI>5. Homo elonget se a cupidis et avaris et familiaris sit
illis, qui terrena contemnunt.
<LI>6. Consideratio eternarum divitiarum.
<LI>7. Homo fiduciam suam in Deo ponat.
<LI>8. Homo elemosinis et orationibus et omnibus aliis modis,
quibus poterit gratiam Dei, sibi impetret.
</UL>
<LI>Pars V: De prodigalitate.
<UL>
<LI>Caput 1:  De distinctione prodigalitatis a liberalitate.
<UL>
<LI>Prodigus sua non confert, sed ventus vanitatis ei aufert.
<LI>Prodigus sua non tribuit, sed perdit.
<LI>Largitio ipsius quedam est aucupatio.
<LI>Largus de suo largus est, prodigus vero de alieno
frequenter.
</UL>
<LI>Caput 2:  De malis, que ex prodigalitate sequuntur.
<UL>
<LI>Paupertas usque ad mendicitatem.
<LI>Prodigus incidit in manus usurariorum.
<LI>Peccatum rapine.
<LI>Contemptus bonorum spiritualium.
</UL>
<LI>Caput 3:  De stultitiis prodigi.
<UL>
<LI>Ipse sciens et volens partem suam facit deteriorem quandoque
etiam nullam.
<LI>Ipse rem illam, quam super omnia amat facere, ita vult
facere, quod diu facere non possit.
<LI>Ipse contra rationem de modico multum vult largiri non
attendens, quod legitur Tobie iv.
<LI>Ipse non videtur de divitiis querere nisi peccata.
<LI>Ipse quodammodo vult largior esse Deo.
</UL>
<LI>Caput 4:  De prodigalitate clericorum.
<UL>
<LI>Sex sunt, que deberent cohibere clericos, ne de bonis
ecclesiasticis prodigi essent.
</UL>
</UL>
</UL>