Prepared by Richard Newhauser, January 11, 1995<P>
<H4>Tractatus I:  De vitiis in communi</H4>
<UL>
<LI>Pars I.
<UL>
<LI>1. Quod vitia summa diligentia sint vitanda, tribus
rationibus ostenditur.
<LI>2. Quod Deus summe odiat peccatum, triplici ratione
ostenditur.
<UL>
<LI>i. Illud, quod maxime videtur odire, scilicet diabolum, non
odit, nisi ratione peccati, et eum amaret, si peccatum  non esset
tanquam creaturam suam.
<LI>ii. Deus non habet ita bonum amicum in celo nec in terra,
quem non haberet odio ad mortem, si inveniret peccatum mortale in
eo.
<LI>iii. Deus filium suum crucifigi voluit, ut cum eo peccatum
crucifigeretur.
</UL>
<LI>3. Quod peccatum noceat homini, quattuor rationibus
ostenditur, et enumerantur sex, que peccatum aufert homini.
<UL>
<LI>i. Nihil potest homini nocere, nisi per peccatum.
<LI>ii. Nihil est homini adeo salubre, quod peccatum non reddat
ei noxium.
<LI>iii.  Meliori parti hominis nocet, scilicet anime.
<LI>iv. Peccatum omnia bona aufert homini, et fere omnia mala
infert.
<UL>
<LI>1. Aufert Deum.
<LI>2. Aufert regnum eternum.
<LI>3. Aufert fraternitatem ecclesie.
<LI>4. Aufert bona ecclesie.
<LI>5. Aufert bona propria.
<LI>6. Aufert homini seipsum.
</UL>
</UL>
<LI>4. Quod vita vitiorum sit aspera et molesta in presenti,
tribus rationibus ostenditur.
<UL>
<LI>i. Per iustitiam Dei, que non sinit dedecus culpe esse in
homine absque decore vindicte.
<LI>ii. Opus vitii est in extremis, sicut opus virtutis est in
medietate.
<LI>iii. Vitium innaturale est, sed virtus est secundum naturam.
</UL>
<LI>5. Peccatum ergo demonibus placet, Deo summe displicet, et
homini summe nocet (conclusion).
</UL>
</UL>